lylemcd
24 januari 2004, 11:16 AM
CITAAT
Interessant voorbeeld met uw schuchterheid DE-opleidt.
Het vergelijkende onderzoek naar psychobiology brengt namelijk naar voren dat terwijl het gedrag vluchtig kan worden veranderd, de cytoarchitectural veranderingen in systemen van de hersenen de biogene amine het zelfde na kritieke tijdspannes (dit vaakst gezien bij apen die sociaal geïsoleerd na geboorte en dan onderwezen zijn om in sociaal gedrag) neigen te blijven in dienst te nemen.
U weet het me heet krijgt wanneer u als dit spreekt.
CITAAT
Nochtans, en laat me enkel één of andere zware ezel weggooien bullshit hier, in de context van tweevoudige verhoudingen en approprostijd in therapie hebben wij (in eigentijdse psychoneuroendocrinological literatuur) één of andere mogelijkheid gezien om dit cytoarchitecture te veranderen, voorstellend wat plasticiteit van de hersenen (de adolescenten zijn allen voorbij het „kritieke periode“ punt).
Het sleutelwoord zijn er mogelijkheid en wat. Ik ontken niet dat het *possible* is. Ik zeg het het uitgebreide werk en inspanning neemt. Ik denk niet u met me op één van beiden niet akkoord zult gaan. Ook, hangt de plasticiteit van de hersenen waarschijnlijk af heaviliy op welk deel van het die your'e spreekt over. De verschillende structuren kunnen plasticiteit afhankelijk van de relatieve voordelen van zulke min of meer relaively behouden. In wat ik het bekijken lichaamsgewicht en de hypothalamus heb gezien, werkelijk daar is de plasticiteit niet (tenzij u over het aanpassen setpoint naar omhoog spreekt). Andere gebieden van de hersenen (cf. als iemand bepaalde senese in een ongeval verliest en anderen om voor het) verbeteren over te nemen meer plasticiteit zou kunnen tonen? Zeker. Maar het is niet generalizable (IMO) over de volledige hersenen.
CITAAT
Het bevorderen van dit aan onze huidige conceptualisering. Een vastgesteld punt is biologisch plaatste, maar als tweevoudige relationhship en zijn belang in verhardende emotionele regelgevende neigingen, is het kwetsbaar aan sociale stimuli (in dit geval voedsel het eten gedrag). Ergens in de boogvormige kern konden zich de veranderingen in het aantal bedden voordoen van de leptin ontvankelijke cel toe te schrijven aan chronisch vuren (pomc-KAR [minder leptin nodig om in brand te steken] nP-Y/AgRp [minder leptin nodig om te verbieden]) wegens het strenge ondervoeden en dan het overfeeding (b.v., een „lerend“ of „het vormen“ proces. Misschien kunnen de drastische dalingen in leptin (het ondervoeden) die aan een voorbijgaande aar in leptin worden gekoppeld, die scherpe „o.k. periodes voorstelt“ functionele veranderingen in de celgroepen veroorzaken die dan PVN en andere centrale en randweefsels stroomafwaarts beïnvloeden. Dergelijke veranderingen zouden wat oorspronkelijk als een hierboven „normale“ leptin bemiddelde boogvormige -boogvormig-pvn reactie werd beschouwd, waarbij het voeden gedrag wordt beïnvloed en vandaar vetweefsel verminderen (de thermostaat wordt veranderd). Dit proces zou over een periode van aanhoudende tijd voorkomen en zou gelijkaardig gedrag vereisen de reactie „steunen“; met „geregeld“ chronisch etend patronen, zou deze verandering van de celgroep zich dan terug naar een verschillende structuur re-wijzigen.
En in alles heb ik tot op heden (gewoonlijk bekijkend wat Engels punt zoals metabolisme) gezien, gebeurt het enkel doen'st. Ik ken van minstens één studie die post-zwaarlijvige dieters voor iets als 2 jaar controleerde (en zij hielden weg het gewicht). Het metabolisme kreeg niet terug. Is nu, het mogelijk dat het over langere periodes voorkomt? Ik veronderstel. 5 jaar, neer terug komt 10 jaar misschien setpoint. Voor 99% van dieters (die weighht binnen een jaar of twee) zullen herwinnen, dat zijn effectief zeggend nooit gebeurt het. Natuurlijk, zijn bodybuidlers en de psychoatleten geen 99% van dieters.
Empirisch, schijnen de mensen die krijgen en mager blijven voor uitgebreide periodes schijnen om een vrij gemakkelijkere tijd te hebben van het doen van het. Maar u moet vragen of is dat een daadwerkelijke verandering in setpointdynamica of of is het eenvoudig permananceafying die (permanent, als u woorden als tweevoudig kunt omhoog maken maakt, kan ik woorden ook omhoog maken) van de PATRONEN van het GEDRAG. Ik verdenk de laatstgenoemden. Het gedrag dat hen mager houdt, intens opleidend die, dieet controleert wordt gewoonte. Maar ik betwijfel of ware biologische setpoint neer is gekomen. De gegevens van de Registratie van de Controle van het Gewicht Natinoal zouden schijnen om dit te bevestigen. Die mensen hebben gewicht verloren en het weg voor uitgebreide periodes gehouden maar zij tonen vele verenigbare PATRONEN BEAHVIOR. Één van hen blijft calorieën beperken, die activiteit handhaven, controlerend veranderingen in gewicht (om te zien of vallen zij van de wagen). Ik zou denken de studies (aan mijn kennis zijn zij niet gedaan) om aan te tonen dat zij nog tekens van a tonen metabolisme en de rest depresed (d.w.z. metabolisch tarief onder wat voor lichaamsgewicht worden voorspeld, zoals in post-zwaarlijvige individuen gemeenschappelijk is).
CITAAT
Zoals u zei en ik (duh) akkoord ga, streeft het lichaam naar homeostase. Niet zou dit unidirectioneel zijn om het te bereiken (op het primaire niveau eerder dan secundair--centrale structuur [hersenen] tegenover periperhal weefsel [vet]?
Maar u moet vragen of is het of niet aanpassings. Binnen de context van lichaamsgewicht, gaat het over het algemeen niet aanpassings voor het lichaam zijn „om te leren“ om een lager lichaamsgewicht te handhaven omdat dat prediposes u naar dood when/if de volgende hongersnood komt. Biologiclaly, het is aanpassings om vet en maladaptive (tot een punt) te zijn om mager te zijn. Welke waarom het systeem dat op de asymmetrische manier wordt geëvolueerdv is het (over het algemeen gemakkelijk vet, moeilijk te worden mager te worden). Miljoenen jaren van evolutie zouden niet tegen 2 magere jaar moeten kunnen worden ongedaan gemaakt van het blijven.
CITAAT
>Thus kon een aanhoudende het eten stijl (dysregulated door „menselijke“ normen) voor een wijziging van reeks-punt toestaan dat zolang die stijl wordt gehandhaafd verdeelt. Trekkend van mijn aanvankelijk voorbeeld, als een aap uit een gesocialiseerd milieu, wordt genomen en aan strenge sociale ontbering of zelfs verandering onderworpen, wordt de plasticiteit van hersenenstructuur geopenbaard, contigent op aard-voed interactie.
Ik verdenk dat hoe zal dit werk een partij van de leeftijd van het dier afhangt. Zoals hierboven, is de genralizing hersenenplasticiteit van iets als gedrag aan lichaamsgewicht een gevaarlijk voorstel. Alle delen van het systeem tonen noodzakelijk niet het zelfde aanpassingsvermogen of de plasticiteit.
CITAAT
Op een volledig niet verwante nota (minstens nu). Als het overfeeding gedeelte van dit plan (d.w.z., >30g/fat) uiterst vetvrij is, zou dit het niet uiterst hard aan „reactie“ vanuit een adipostatperspectief toe te schrijven aan het uiterst energie-inefficiënte proces van DNL, zowel hepatically als in vetweefsel maken?
Nemen nota van dat één van de voorwaarden waar de capaciteit DNL upregulates in de context van uiterst met laag vetgehalte (>10% vet) diëten is. Er zijn nog probabyl wat energieke efficiency maar schoeiden de massieve carburator-overfeeding studies van Acheson dat met verscheidene dagen van super hoge carburatoren (700-900 g/day meer dan 5 dagen of zo), kunt u overvloed van TG maken.
Lyle